คุณตะคอกผม คุณถูกและเจ๋ง
ผมตะคอกคุณ ผมผิดและเลว
แต่คราวนี้ ผมไม่ยอมหว่ะ…
ลิปสติกบนลิปสติก – Apartment Khun Pa
ความรักพังๆ เพิ่งผ่านไปเมื่อวาน
อาจจะดูไม่ซึ้ง คงไม่ดูเป็นตำนาน
หลับตาและขำให้ตัวเองสักที
เมื่อไม่มีบทเรียนอันใดที่ได้มาฟรีๆ ใช่ไหม
ก็ผ่านกันไปเหมือนสายลม
รักลวงๆในเดือนมีนาคม
ที่จบแบบไม่แน่ใจ
ก็ผ่านไปไว ไม่คุ้นเคย
เหมือนโพราลอยด์ที่ถูกละเลย
ปล่อยให้สีมันจืดไป
เธอเอาลิปสติกมาทาอยู่บนลิปสติก
และถ้ามีวันไหน ที่ชั้นจะจูบเธอได้อีก
หญิงสาวบางคนซ่อนอยู่ในตาของเธอ
ผู้ที่มีความงามที่ใครไม่เคยพบเจอ ใช่มั้ย
ก็ผ่านกันไปเหมือนสายลม
รักลวงๆในเดือนมีนาคม
ที่จบแบบไม่แน่ใจ
ก็ผ่านไปไว ไม่คุ้นเคย
เหมือนโพราลอยด์ที่ถูกละเลย
ปล่อยให้สีมันจืดไป
นี่ใช่มั้ย
ก็ผ่านกันไปเหมือนสายลม
รักลวงๆในเดือนมีนาคม
ที่จบแบบไม่แน่ใจ
ก็ผ่านไปไว ไม่คุ้นเคย
เหมือนโพราลอยด์ที่ถูกละเลย
ปล่อยให้สีมันจืดไป
ปล่อยให้สีมันจืดไป
ปล่อยให้สีมันจืดไป
ปล่อยให้สีมันจืดไป..
ขอล้อเลียนชื่อของบล็อกข้างบ้านหน่อย 555
แมว เป็นสัตว์ที่เห็นได้ตามบ้านทั่วไป ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ไม่แปลกอะไร
แต่ทำไมเช้าวันนี้พอฉันเปิดฝากระโปรงรถ ถึงเจอแมวนอนอยู่ในห้องเครื่อง???
มันเข้าไปอยู่ได้ยังไง มันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วจะทำยังไงกับมันดีละ – -’
เลยตามคนงานที่บ้านมาช่วยกันจับเจ้าแมวออกจากห้องเครื่อง แต่มันไม่ไปง่ะ..ขู่ด้วย…แล้ว???
ก็คงต้องรอจนกว่ามันจะพอใจ สักพักใหญ่เลยเริ่มคิดได้ว่าจะรอมันถึงเมื่อไหร่ เลยให้เอาน้ำสาดมัน (ใจร้ายว่ะ)
แป๊บเดียวเท่านั้น มันรีบมุดตัวลงไปใต้ท้องรถ พอมันคลานออกมาปรากฏว่า
2 ขาหลังมันพิการเดินไม่ได้ ต้องใช้ขาหน้า 2 ขา ลากตัวเองเดินไป
ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าเป็นเพราะเราหรือเปล่า ที่ทำขามันพิการ เพราะไม่รู้ว่ามันเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่
หรือว่ามันจะเข้ามาอยู่ห้องเครื่องตั้งแต่เมื่อคืน ตอนที่เราออกจากตึก gmm แล้วขับรถกลับบ้าน
หรือมันขาพิการอยู่แล้วตั้งแต่ทีแรก และเพิ่งเข้ามาอยู่เมื่อเช้า (เครียดว่ะ จะบาปมั้ยเนี๊ย)
ถามมันไม่ได้ซะด้วย สิ่งที่ทำได้คือ คงจะทำบุญให้มัน เพราะไม่รู้ว่าฉันทำร้ายแกหรือเปล่า…เจ้าแมว